Durven te missen

De zon komt langzaam op, hij zoekt zijn weg door de lamellen en danst op de muur. Mijn dochter speelt rustig met haar blokken en pakt dan weer haar boek. De thee dampt naast de gifgroene smoothie die ik heb gemaakt. Het zwarte scherm tegen de muur vraagt mijn aandacht, zal ik even nieuws kijken? Nee ik besluit mijn borduurwerk te pakken en te genieten van de rust.

Langzaam durf ik steeds meer te missen, in gesprekken komt het langzaam vaker naar voren dat ik niet altijd weet wat er in de wereld gebeurt of binnen de familie. Het voelt fijn, rustiger en minder gehaast.

Langzaam verdwijnt ook de interesse in het nieuws en alles maar willen weten van de mensen om mij heen. Ik kan toch niet alles onthouden en merk dat ik het laatste jaar ook gewoon heel veel vergeet.

Desinteresse? Vermoeidheid? Toch ergens drukte in het hoofd door alle veranderingen? Wie zal het zeggen, maar waarom zou ik alles moeten weten?

Angst om maar iets te missen

Wanneer ik om mij heen kijk zie ik het heel veel, mensen die uren achter hun laptop, tablet of mobiel zitten. Ze houden alles angstig in de gaten, bang om maar iets te missen. Bang om straks een gesprek te voeren en niet weten wat net die ene minister heeft gezegd. Zo gefocust op de wereld om hun heen maar toch ook zo in hun eigen wereld. Terwijl je leest wat er in de wereld gebeurt mis je eigenlijk wat er echt naast je gebeurt. Heb je wel die ene bus voorbij zien rijden? Dat kindje zien zwaaien en lachen?

De verwachting los laten

Wij verwachten maar van de ander dat ze alles weten, gezien hebben of überhaupt willen weten. Maar als jij dat zelf verwacht dat iedereen elke foto die je deelt op sociaal media gezien heeft dan leer je zelf ook nooit om iets te durven missen. Het is niet zozeer de verslaving van het apparaat als van de zogenaamde bevestiging dat je goed bezig bent.

Toen ik nog Facebook had merkte ik dat ik heel vaak ging kijken om te zien of iemand op de like button had geklikt. Ik wilde de wereld laten zien hoe goed bezig ik was en verwachte daarmee dat anderen het zouden zien, leuk vonden of zelfs ook gingen doen. Toen ik het verwijderde viel er niet meteen een last van mijn schouders, nee zeker niet… Ik moest wel even afkicken en vond zelfs maar iets delen niet meer leuk.

De rust en tijd

Toen ik de zin om te schrijven weer had gevonden bekeek ik nog elke keer of ik wel genoeg bezoekers had… Of ik wel reacties kreeg en of ik dus eigenlijk wel groeide in aantallen. Dat los laten was lastig, de verplichting voelen om te moeten lezen bij de ander zorgde voor drukte in het hoofd en te weinig tijd in mijn leven. Maar ik liet het los en wonder boven wonder heb ik meer reacties dan ooit, groeit de blog langzaam en hoe het komt? Geen idee, maar de interactie is leuk maar het voelt als een hobby en niet als verplichting.

Nu ik Facebook heb los gelaten en niet meer steeds kijk op mijn telefoon zie ik meer, het is heerlijk om gewoon thee te drinken en te kijken naar mijn dochter. Of na de bijen die druk bezig zijn bij de lavendel. Ik hou tijd over om echt te kijken, te zijn en vooral te genieten van het niks doen. Althans niks doen, soms maakt mijn hoofd nu nog wel overuren.

Mis het gewoon

Doe het gewoon, kijk niet elke dag naar het nieuws. Of kijk eens een weekje niet op Facebook of waar dan ook. Het is niet erg om dingen te missen en het voelt soms zo fijn. Je hebt meer ruimte om juist na te denken, dingen te leren en in echt contact staan met de omgeving. Maak een avondwandeling met je geliefde zonder telefoon, speel met je kinderen zonder je te laten afleiden. Geniet gewoon eens van het moment en mis gewoon het grote plaatje wat er in de wereld gebeurt.

 

Probeer het!
Laat het gewoon eens een dagje los of een weekje.

 

 

 

 

Comments

  1. Ik keek al jaren niet meer echt tv. Alleen de dagelijkse film voor s’avonds en af en toe een serie of natuur programma. Nieuws kon mij nooit zo boeien en twee jaar terug zeiden wij ons tv abonnement op. Wij hebben nog wel een tv hangen, maar deze is om onze series op te kijken en voor manlief om te gamen. Als ik iets wil weten, google ik er zelf wel naar. Heerlijk! En op deze manier wordt je ook heel selectief wat je wel en niet kijkt, al die domme, nederlandse door-zap programma’s en de oneindige reclames krijgen wij niet meer mee 😉

    • Oh ja dat wil ik ook al zo lang, geen abonnement. Maar een fijne internetverbinding vinden die voldoet aan manlief zijn eisen is mij tot nu toe helaas nog niet gelukt. Hopelijk lukt dit bij de verhuizing, dat betekend puzzelen hihi.

  2. Hier kan ik me helemaal in vinden! Ik gebruik Facebook alleen nog voor mijn werk, een tv-abonnement hebben we niet en het nieuws volg ik al jaren niet meer. Als er iets groots of belangrijks gebeurt zoek ik het wel op. Heerlijk rustig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2018 Our house of modesty · by MinimaDesign