Soms ga ik kopje onder om vervolgens weer boven te komen.

Een verlaten strand, het geruis van de golven die op het strand slaan en de wind die aan mijn lichaam trekt. Ik denk na over mijn leven, over de veranderingen die er aankomen en het leven wat ik heb. Ik zou volledig tevreden, blij en gelukkig moeten zijn. Maar dit ben ik zeker niet altijd…

Hoe ga je om met lichte bindingsangst, niet tegen veranderingen kunnen in je leven en ontevreden zijn met jouw spiegelbeeld? Hoe ga je om met al die stemmen in jouw hoofd die zeggen dat het niet goed is, dat je dik bent en wetend dat die stem nooit overgaat. De nachtmerries die je onrustig wakker laten worden en jouw omgeving die soms zo op je afkomt dat je het gevoel hebt om bedolven te worden onder een grote sterke golf die je mee trekt het water in.

Nu klinkt dit wel heel negatief, heel zwaar en de wind door mijn haren laten deze woorden weer weg waaien als een zacht stemmetje op de achtergrond. De stemmen en het gevoel wordt aangewakkerd door toen een nieuwe baan, nu de verhuizing en de nachtelijke uren die onze dochter veroorzaakt. Door de weegschaal die de cijfers heel snel liet oplopen, puur eigen schuld dat wel.

Voor mijn ogen zie ik de golven steeds een stukje meer strand innemen, ik denk terug aan weer een keer bloedprikken. Weer een keer een inwendige echo door veel pijn dat ik had in mijn buik. Gelukkig was alles goed en zo weet ik dat ik weer veel strenger moet gaan zijn op mijn voeding, maar even heb ik daar nog geen zin in. Dan maar een opgeblazen gevoel, steken en andere narigheid nu even.

Terwijl ik mijn voeten begraaf in het zand, in de verte wat meeuwen zie vliegen weet ik dat dit weer tijdelijk is. Dat straks als alles weer zijn ritme heeft gevonden de rust terugkeert, als ik deze heerlijke wandelingen maar blijf maken en mij op ons gezin concentreer komt het goed. Wanneer ik de breinaalden laat tikken, de kruisjes blijf zetten en hier blijf schrijven. Wanneer ik weer de lekkerste smoothies, fijnste salades en heerlijkste soepen ga brouwen in de herfst gaat mijn lichaam zich ook weer herpakken.

Ik sta op, klop mijn vest uit en daarmee ook alle gedachtes. Ik schreef dit een keer op, om een puur kijkje te geven in het echte leven. Een leven wat niet enkel maar huppelen door de bloemenweide is maar ook soms mee getrokken worden door het zoute water en kopje onder gaan.

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2018 Our house of modesty · by MinimaDesign