Opeens is het daar, ongevraagd…

Terwijl ik de telefoon neer leg voel ik het laatste beetje energie uit mij weg sijpelen. Ik loop naar beneden en ontdek dat dochterlief alle brokjes uit het bakje heeft gehaald van onze kat. Ze is moe en rustig breng ik haar naar bed, ik ben even blij dat ik weer een beetje kan bijkomen.

Ergens vind ik het grappig dat ik sinds een week alle regels die ik mijzelf heb opgelegd heb los gelaten, althans probeer los te laten. Ik doe eigenlijk niks, kook uit pakjes en zakjes en borduur soms als ik er zin in heb. Ik wandel veel meer op het strand, neem veel meer tijd om bij te komen en zo leefde ik eigenlijk nog nooit zo somber en simpel als nu.

Gek dat het even zo moet zijn, iets waar je altijd naar streeft zo prompt voor je neus staat. Makkelijk is het zeker niet, fijn ook niet altijd maar het is wel zalig dat ik in de stoel kan zitten met een boek. Rustig lezend zonder het gevoel te hebben dat ik van alles moet doen. De wereld wacht maar even, het huis is maar even iets minder tot de puntjes verzorgd.

Langzaam komt de energie weer een klein beetje terug, zet ik een paar kruisjes en drink ik een kopje thee. Even geniet ik van de rust, van de kruisjes en de stilte.

 

“Let’s not try to figure everything out at once.”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2018 Our house of modesty · by MinimaDesign