Van het kastje naar de muur

Toen ik het blogje schreef over de brief van de dokter dacht ik dat ik er verder niks over zou schrijven. Het is immers iets heel persoonlijks en aangezien ik er eigenlijk niet over praat in mijn omgeving is het misschien soms extra lastig om dan hier te lezen. Maar so be it…

Terwijl ik de brief had ontvangen belde ik met een verhoogde hartslag en trillende handen de ggz op, ik vond het eng en confronterend en toen kreeg ik te horen dat zij mij wel zouden bellen. Eerst moest de verwijzing intern worden besproken om zo tot de juiste behandeling te komen.

Een week later ging mijn telefoon, de vrouw aan de andere kant vertelde even dat er een telefonische intake zou plaatsvinden omdat men dacht dat ik niet op het juiste adres was. Met zweethandjes hing ik op en wist ik dat ik de dag erna zou worden gebeld. Ze verwachten even dat ik zo open en bloot vertel wat er aan de hand is tegen een wildvreemde… Dat doe ik in mijn omgeving al niet eens laat staan een wildvreemde. De volgende dag staarde ik dan ook naar mijn telefoon, de spanning was tot in mijn nek te voelen. Mijn darmen maakte overuren van de stress. Toen ging de telefoon, vertelde ik en verdween alle energie die ik nog in mijn lichaam had.

Terwijl ik mijn dochter naar bed bracht probeerde ik alles weer te verwerken, de problematiek was te complex en ik moest speciale zorg hebben. Dit zou uiteraard netjes worden terug gekoppeld en dan zou ik een nieuwe verwijsbrief krijgen… Na twee dagen besloot ik de huisarts maar eens te bellen, want het knaagde dat dit natuurlijk dan ook niet helemaal goed zou lopen en dit klopte. De dokter wist van niets en zo belde ik die dag 4 keer met de huisarts 2 keer met de ggz en toen begon het wachten weer. Ook zij nemen contact met je op en ook zij hebben weer een wachttijd van wel minimaal 7 weken.

Ergens verbaast het mij wel allemaal, dat het zo werkt maar we kunnen er niks aan doen. Ik wacht, probeer de rust te vinden en vecht even niet meer tegen alles en laat het maar gewoon gebeuren.

Don’t waste words on people who deserve your silence.
Sometimes the most powerful thing you
can say is nothing at all.

 

ps. misschien merk je het, maar ik zal hier niet online zetten wat er daadwerkelijk aan de hand is. De reden of oorzaak zullen altijd persoonlijk blijven binnen onze vier muren.

Comments

  1. Vervelend dat dit soort dingen altijd zo lang duren, zeker als het dan ook nog langs elkaar heen gaat of verkeerd wordt geregeld. Ik wens je heel veel succes de komende tijd en je weet me te vinden als je even wilt kletsen he 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2018 Our house of modesty · by MinimaDesign