De stilte

Daar sta ik dan, terwijl manlief onderweg is naar zijn ouders om daar een hapje te eten en onze dochter mee naar huis te nemen sta ik op het strand. Ik wandel langs de zee en laat de wind alle gedachtes meenemen. Soms komen er opeens puzzelstukjes op de juiste plaatst en andere keren wordt het gewoon even stil.

Het is een fijne plek die ik de laatste tijd omarm, het is lastig om even voor de stilte en mezelf te kiezen. Maar dankzij een gesprek met iemand die precies verwoorde wat ik eigenlijk ook voelde besefte ik dat ik dit meer moet doen. Juist die stilte opzoeken, juist die wandelingen langs de zee maken en dan maar een keer niet mee met manlief. Terwijl iemand zijn verhaal vertelde, zijn gevoelens omschreef prikte er tranen. Niet omdat ik medelijden had, nee simpel weg omdat alles zo herkenbaar was. Hij wist het immers allemaal precies te beschrijven en dat was nu net iets wat ik niet kon.

Ik wandel verder, laat het gesprek bezinken en geef het een plek. Langzaam voel ik de zand in mijn schoenen schuren en worden mijn handen koud. Ik ga naar huis met nieuwe energie voor een paar dagen. Geniet zelfs van de terugrit en kruip op tijd in bed. De dagen zijn kort, ik werk, wandel, denk na,  knuffel met ons meisje en slaap.

It is not your job to be
everything to everyone.

 

Comments

  1. Soms moet je inderdaad even voor jezelf kiezen ipv mee te gaan met anderen. Want als jij instort, hebben hun ook niks aan jouw 😉 Hopelijk kunnnen de golven en de zeewind je gedachten ordenen en wordt het binnenkort wat stiller.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2018 Our house of modesty · by MinimaDesign