Positief opvoeden

Amai wat is het soms lastig, soms verlies ik het geduld als ze weer boos op de grond gaat liggen of stampend het speelgoed op de grond gooit. Maar langzaam begin ik de draai een klein beetje te vinden, hoe te reageren of juist niet te reageren. Een tik op haar vingers is iets wat niet werkt en een corricerende tik, daar ben ik geen voorstander van. Maar hoe ga ik dan om met haar driftbuien?

Ik hoorde iemand eens zeggen dat wanneer hun kindje iets fout deed ze hem maar moesten corrigeren en daardoor maar even hard moest laten huilen. Dan zou hij het wel leren, maar ik kreeg er toch wel de kriebels van. Nu lijken ouders tegenwoordig continu te onderhandelen met hun kinderen en omkopen is ook iets van alledag. Maar ergens diep van binnen knaag dit dus ging ik de laatste tijd opzoek hoe ik mijn meisje uit haar woede-uitbarstingen kon halen, haar kon corrigeren zonder te slaan of schreeuwen.

Ik kies voor een positieve opvoeding,
hoe moeilijk ik dit soms ook vind.

Hoe kan ik haar leren wat wel en niet mag op een positieve manier ook al is zij verre van vrolijk en positief. Terwijl ze langzaam steeds meer woordjes begint te zeggen leerde ik al heel snel dat ze zoveel meer begrijpt dan ik eigenlijk dacht. Op het moment dat zij meer ging begrijpen werd zij ook lastiger, het niet kunnen uiten brengt de nodige frustraties en zo hier een paar voorbeelden hoe ik deze punten tegenwoordig aanpak.

Naar bed
Toen de strijd maar doorging om haar naar bed te krijgen en daadwerkelijk te laten slapen zonder dikke tranen, woede-uitbarsting van minimaal een half uur en een hoop geschreeuw probeerde wij het op een avond even anders.Toen het zeven uur was en zij gapend zat rond te waggelen door de kamer stelde ik de vraag “wil je al naar bed?” Ze keek ons aan en liep naar de deur, eenmaal open liep ze naar de trap en klom ze zelf naar boven om naar haar slaapkamer te gaan. Wij kleden haar om, gaven een papfles omdat ze die zo lekker vind en legde haar in bed. Prompt draaide ze zich op haar zij en ging slapen. Ik stond daar met open mond vol ongeloof te kijken, door de vraag en haarzelf meer laten doen ging het vanaf die dag opeens zoveel makkelijker.

Woede-uitbarstingen op straat
Woede-uitbarstingen op straat is ook iets van elke dag, wanneer ze moet wachten om over te steken. Wanneer ze even een handje moet geven wordt ze boos en gaat boos op de grond liggen. Wanneer ze zo ligt vraag ik aan haar “ben je klaar?” en prompt staat ze op en geeft haar hand en loopt weer verder.

Jengelen en bonken
Terwijl ze bij papa aan het jengelen is om opgetild te worden en voor de pc mag zitten zegt hij één keer dat het niet mag. Soms wordt ze zo boos en gaat met haar hoofd tegen de grond bonken, in het begin reageerde wij daar direct op met gevolg dat het erger werd. Vandaag de dag reageren wij er bewust helemaal niet op, dan verdwijnen de dikke tranen als sneeuw voor de zon en is ze de vrolijkheid weer zelve binnen een paar seconden. Nu hopen wij dat ze leert dat het niet werkt en dat dit gedrag vanzelf verdwijnt.

Vastzitten in haarzelf
Afleiding is het toverwoord als ze weer helemaal in zichzelf vast zit. Wanneer ze soms zo rusteloos is, rond schopt, slaat, haar eigen haren trekt stel ik momenteel een hele simpele vraag “waar is je neus” of “waar is je oor.”  Opeens moet zij zich focussen op de vraag en geeft ze het antwoord. Zo stel ik even meerdere vragen achter elkaar en komt de rust weer terug. Soms werkt het niet en dan liggen wij rustig op bed terwijl we maar knuffelen en ik haar haren streel, wachtend tot het voorbij is.

Spullen op de grond gooien
Altijd als ze er klaar mee is gooit ze het op de grond, in het begin zei ik boos dat dit niet de bedoeling was. Helpen deed het niet en zo veranderde ik deze tactiek naar rustig te blijven en haar na een paar seconden het zelf te laten oppakken en op te ruimen.


Helaas zijn dit punten die wij elke dag wel mee maken de laatste tijd, maar tegenwoordig is het zoveel makkelijker om ermee om te gaan. Maar het is een zoektocht die elke dag doorgaat.

Hoe ga jij hiermee om?

Comments

  1. Het is een leuke fase maar ook een moeilijke. Eleanor begon ook zo, maar momenteel zijn de driftbuien nog een tikkeltje heftiger geworden. Dat en ze is gewoon koppig én een twee jarige. Op sommige momenten negeer ik het gedrag en andere momenten leid ik haar af met een speelgoedje, gaan we samen naar de vissen kijken, krijgt ze wat te drinken of gaan we even naar buiten. Ook gaan wij rustig de strafplek techniek introduceren ( ook wel straftrede, strafstoeltje etc genoemd) want soms wil ze maar niet kalmeren en doet dingen die echt niet mogen.

    • Oh de strafplek, zo herkenbaar. Vroeger moesten wij op de trap en ik vond het verschrikkelijk, echter moest manlief dit ook en die vond het helemaal geen probleem… Dus of het hier gaat werken, gelukkig is het nog net niet nodig.

      Hopelijk werkt het voor jullie en komt de rust weer een klein beetje terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2018 Our house of modesty · by MinimaDesign