Vragenlijsten en eetdagboeken

februari 13, 2019 1 Comment

Vragenlijsten en eetdagboeken

februari 13, 2019 1 Comment

Terwijl ik op de fiets zit naar huis laat ik het gesprek bezinken, terwijl ik langzaam meer opdrachten krijg om te doen word het ook moeilijker. Opeens vallen er kleine puzzelstukjes in elkaar die hiervoor niet leken te bestaan. Het is maar één onderdeel van het probleem maar tegenwoordig zijn wij bezig met mijn eetprobleem. Eetprobleem? Zal je misschien denken, ja helaas mijn niet gezonde relatie met voeding wordt nu onderhanden genomen.

Naar huis fietsend branden er papieren in mijn tas, een eetdagboek die ik moet gaan bijhouden en een vragenlijst die ik weer mag invullen. Ondertussen is de afspraak dat de weegschaal maar één keer per week onder het bed vandaan komt in plaats van dagelijks en man wat is dat een hel. Eigenlijk had ze het liefst dat ik het daar deed in plaats van thuis, maar dat ging toch net een stapje te ver voor nu.

Het is apart hoe de wereld er anders uitziet door iemands ogen en door jouw eigen ogen, de reactie van de psycholoog laat soms zien dat mijn blik vertroebeld is. Mijn ervaring alles een beetje afgestompt en voor een andere het vaker als heftig wordt bestempeld. Terwijl het gesprek werd gevoerd wat voor mij een mooi streven zou zijn kwam ze er al snel achter dat het gevoel en weten wat goed is bij mij twee hele verschillende wegen zijn. Wetend wat de grens is, wetend wat goed is en ondertussen iets heel anders wensen is mijn struggle van alle dag.

Wanneer de gesprekken gaande zijn en de termen anorexia en eetbuistoornis voorbij komt is het elke keer een klap in mijn gezicht, de woorden zijn dan te hard en wetend dat er ergens in het woord een kleine kern van waarheid zit laat mij stil zijn. Terwijl ik de laatste straat in fiets neem ik bewust afstand van alle labels die er geplakt kunnen worden, ik hou het bij mijn eetprobleem en laat alle labels maar een de psycholoog over. Geen label is honderd procent passend en elk probleem is toch net even anders.

Eenmaal thuis open ik de poort, het is een lastig pad en ik ben heel benieuwd hoe ik er over een jaar naar terug kijk. Hoe zal het dan gaan, wetend dat het altijd een struggle zal zijn geeft onrust. Maar tegelijk weet ik dat er handvatten komen om deze op een goede manier te benaderen, om mee te nemen op het pad en te leren accepteren. Maar voor nu worden het blaadjes invullen en zien wat alle gesprekken teweeg gaan brengen.

The key to success is to start before you are ready
– marie forleo –

 

1 Comment

  • Lizzy februari 14, 2019 at 11:20 am

    Wat een kwetsbaar bericht! Mooi dat je jezelf zo bloot durft te geven. Volgens mij heeft dat alleen al een genezende kracht. Ontzettend veel liefs en sterkte gewenst. <3

  • Leave a Reply

    About Me


    Welkom bij Our house of modesty, een blog over onze weg naar een sober, simpel leven in de stad. Samen met onze dochter. Read More

    Baby deals

    ×