Paniekaanvallen

februari 22, 2019 6 Comments

Paniekaanvallen

februari 22, 2019 6 Comments

Ik zit op mijn hurken aan de waterrand om deze foto te maken, terwijl ik mijn camera voor een buis hou net boven het water borrelt er opeens een hevige angst op. Mijn hartslag slaat over en er komt opeens een buikpijn opzetten. De nekharen springen in de lucht en met trillende handen klim ik weer op de kant. Terwijl mijn hart nog na bonst probeer ik mezelf te kalmeren, alweer een angstig gevoel die ongekend is. Een angst die werd getriggerd door de buis, door het onbekende en niet wetend wat daaronder was.

Het is de derde in twee weken en ze zijn vermoeiend, zo komt er direct de herinnering van afgelopen zaterdag bovendrijven. Terwijl ik samen met manlief in Ikea loop neemt de drukte toe, zo borrelt er ook steeds meer een onrust op en voor ik het weet heb ik trillende handen die ik niet meer stil kan houden. Een hart dat overuren maakt en het gevoel van elk moment kunnen flauwvallen. Mijn lichaam reageert heftig op al de prikkels om mij heen, op dat moment denkt mijn geest dat het komt omdat ik te weinig gegeten heb en zo lopen wij de kantine binnen om een broodje te halen.

Eenmaal daar rinkelt het lepeltje in mijn theekopje terwijl ik een slok probeer te nemen, concentreer ik mij op mijn dochter en man en probeer alle geluiden, licht, mensen alles te vergeten. Terwijl manlief bezorgt kijkt eten we snel wat en halen de geplande stoelen en rijden naar huis. Waar alles nog na borrelt en ik uitgeput op de bank val.

De toenamen van de aanvallen begrijp ik wel, nu er dieper wordt gegraven naar de oorzaak van het eetprobleem en alle sobere gedachtes is het even zwaarder dan anders. Kleine puzzelstukjes vallen langzaam op hun plaatst en zo ontstaat er een plaatje waar ik zelf aan zal moeten werken.

Maar de aanvallen zorgen er ook voor dat ik nog minder graag ben waar veel prikkels zijn, een lastig stukje aangezien mijn werk enkel maar bestaat uit heel veel prikkels. Vele mensen, machines, licht, geluid alles komt als bliksemschichten op mij af. Tegelijk leer ik de triggers kennen, voel ik ze opkomen en probeer ik ze te omarmen en daarna mijzelf te kalmeren.

It all begins and ends in your mind.
What you give power to,
has power over you.
If you allow it.

Wetend dat alles ontstaat in mijn hoofd, elke gedachte over het eten en elke angst schreef ik deze zinnen op om ze dagelijks eens op te zeggen. Mezelf elke dag te herinneren dat ik de gene ben die invloed kan uitoefenen, dat ik de gene ben die de verandering moet zijn en mijzelf moet helpen. Enkel kan de ander wat begrip en troost bieden, maar mijn gedachtes moeten het doen.

Heb jij wel eens paniekaanvallen gehad?

6 Comments

  • Michelle februari 22, 2019 at 7:50 pm

    Paniekaanvallen ken ik niet, maar angst wel. Vervelend at de angst en paniek zo zijn eigen leven bij je leidt. Hopelijk kom je door middel van gesprekken binnenkort snel bij de kern van het beestje. Is het trouwens misschien niet beter als je tijdelijk even niet werkt? Aangezien dit de grootste prikkel voor je is, mocht dit kunnen natuurlijk.

    • Elisa februari 24, 2019 at 10:43 am

      Het is zeker niet fijn, ik denk eerlijk gezegd als ik stop met werken dat de muren weer op mij af gaan komen. Daarnaast als je stopt met prikkels opzoeken denk ik dat ik het helemaal verleer en het er uiteindelijk niet beter op word en daarbij is het financieel niet echt prettig.

      Maar snap wel dat je voorstelt.

  • Babs februari 23, 2019 at 3:35 pm

    Ik kreeg er de laatste weken constant, bijna elke dag dat ik naar school ging. Nu weet ik wel dat het te maken had met de klierkoorts die ik gehad heb.

    • Elisa februari 24, 2019 at 10:43 am

      Oh wat verschrikkelijk, dat zal super uitputtend zijn geweest.

  • Ellen februari 24, 2019 at 7:13 pm

    Herkenbaar verhaal. Ik ben een keertje afgevoerd geweest met de ambulance in een supermarkt omdat ik een paniekaanval kreeg in combinatie met hyperventilatie. Ik ben uiteindelijk bijna een half jaar niet meer gaan werken maar ik had een werkgerelateerde burn-out, dus dat was echt wel nodig. Knap dat je er zo over kan schrijven!

    • Elisa februari 25, 2019 at 5:18 am

      Jeetje echt afgevoerd met een ambulance ook door een paniekaanval, dat vind ik wel een angstig idee zeg.

      Ik schrijf er zo open bewust over omdat ik merk dat ondanks dat het word burn-out wel bekender is van het woord. Is depressie of eetstoornis of paniekaanvallen er toch nog weinig openheid is over wat het met iemand kan ervaren.

      Wel schrijf ik er hier open over, in mijn omgeving spreek ik eigenlijk enkel met mijn man omdat er 1 op 1 over praten te lastig is.

    Leave a Reply

    About Me


    Welkom bij Our house of modesty, een blog over onze weg naar een sober, simpel leven in de stad. Samen met onze dochter. Read More

    Baby deals

    ×