Onder extra toezicht en op bloten voeten

juni 26, 2019 4 Comments

Onder extra toezicht en op bloten voeten

juni 26, 2019 4 Comments

Daar loop ik dan, op boten voeten door het bos in Groningen.  De laatste blog is hier al weer 12 dagen geleden en terwijl er genoeg mooie foto’s op mijn laptop staan bleef het schrijven uit. De letters, woorden kwamen niet uit mijn vingers en de wereld stond even echt op pauze.

Terwijl de afgelopen week en deze week in het teken stond van overleven trok ik zelf vorige week woensdag aan de bel, de medicatie die ik kreeg verergerde de problematiek en zo kwam ik onder extra toezicht te staan. Verloor ik de motivatie van mijn yoga sessies in de ochtend, handwerkte ik helaas niet meer omdat mijn handen trilde en was ik dag en nacht samen met vrienden of manlief om maar niet alleen te zijn. Zakte ik helemaal terug met het niet eten en kreeg ik mijn eerste paniekaanval sinds tijden.

Het was zwaar, heel zwaar maar ook leerzaam. Ik leerde dat ik niet meer het verlangen heb om te voldoen aan wat de samenleving verwacht of vraagt. De duurzame kleding heeft mijn kledingkast echt overgenomen, de linnen rokken en linnen shirts draag ik met liefde. Voor het eerst voel ik mijzelf goed in de kleding die ik draag, maken de ogen die verbaast kijken naar de style mij niet meer uit en leerde ik mijzelf beter kennen.

Wandelde ik weer buiten in het bos, zwom ik zomaar in mijn adamskostuum en danste ik met dochterlief op muziek. Was ik enkele avonden buiten in de tuin, in het park of bij een meer om maar in de natuur te zijn. Bleven de schermen uit, de camera op de kast en deed ik verder echt even niks. Althans niks, ik vocht een innerlijke a geestelijke strijd en vandaag de dag vecht ik nog steeds.

Maar de eerste yogasessie is weer een feit, een heerlijk ontbijt is weer gegeten en langzaam komt het handwerken ook weer terug. Kan ik weer rustig in huis ademen en vlucht ik niet de natuur in zoals de afgelopen dagen.

En nu? Nu ga ik lekker met dochterlief even fietsen en genieten van een wandeling samen in het bos.

 

 

4 Comments

  • Michelle juni 26, 2019 at 6:53 pm

    Toch klinkt het hier en daar wel alsof je langzaam weer je weg weet te vinden. Qua kleding, eten en handwerken. Hopelijk mag dit fijn zo voort zetten.

    • Elisa juni 27, 2019 at 4:05 am

      Zeker, het gaat weer een stuk beter, daarom schrijf ik er nu pas over en niet toen…

  • Dorothé juni 26, 2019 at 8:11 pm

    Wat heftig voor jou, ook voor jou als moeder. Dapper dat je hier zo open over schrijft.

    • Elisa juni 27, 2019 at 4:06 am

      Ik vind altijd het taboe omtrent geestelijke gezondheid problematiek zo onzin dat ik graag bijdraag aan het wat normaler maken om hier over te praten. Lastig zeker, maar ook wel heel fijn om het zo van mij af te kunnen schrijven.

    Leave a Reply

    About Me

    About Me


    Welkom bij Our house of modesty, een blog over onze weg naar een sober, simpel leven in de stad. Samen met onze dochter. Read More

    Zomerlezen juni 2019

    ×